środa, 21 stycznia 2015

Alegoria bez morału

Przyszła mi ostatnio do głowy taka analogia do Władcy Pierścieni z okazji kolejnych odsłon słodkich perypetii Kokainki w Przychodni.

Manager to Gandalf. Niby, że taki mądry i widzi na tysiące mil wokół. Kiwa głową i przekonuje Froda, żeby wyszedł z Shire ratować Śródziemie bo będzie to łatwe i kool. Frodo to ja rzecz jsna, choć wygląda na to, że Frodo to taka rola-dziwka. Każdy nowo przybyły dostaje w rękę od Gandalfa Pierścień w postaci obietnic i kopa na drogę. Prowadzą rozmowę w zaciszu okrągłego, zielonego domku, kiwa głową, docenia, unosi brwi, stwierdza jowialnie, że wszystko co tu widzi czyni cię osobą idealną na dane stanowisko i ma nadzieję, że Frodo wniesie do zespołu zapał i kreatywność. Do zespołu, który jest poświęcony, zbliżony do granic wytrzymałości pasków od spodni, rodzinny i czuły.

Drużyna Pierścienia ma być sprawiedliwa, dzielna w obliczu nawału wrogów czyhających na każdym kroku, wspiera się nawzajem, wspiera Froda, wspiera ściany i prze naprzód w imię pokoju w Śródziemiu.

Potem Gandalf mówi:
-Do zobaczenia za sześć dni, wypatruj mnie na wschodzie. - i znika w pizdu we mgle pozostawiając Froda z Drużyną Pierścienia.

Zanim jeszcze docierają do rzeki okazuje się w zespole nie tylko istnieją obozy ale co najgorsze nie mają one żadnych wyraźnie określonych granic. Ona okazuje się samym Sauronem. Swoim złym okiem zagląda każdemu na ręce i na liście łopuchu kiedy tylko idą na stronę. Jedni pozornie należą do obozu Saurona ale po cichu płaczą w rękaw nad ciężkim losem pod ciemiężycielem i ubogimi racjami na drogę. Inni potrząsają dzidą, wymachują toporem na ciemiężyciela kiedy Sauron znika na stronę ale kiedy tylko wraca, zamieniają się w oślizgłe węgorze wijące się pod nogami i syczące na odległość w obronie Pana. Frodo, kompletnie zdezorientowany zaczyna bać się zamknąć oko do snu i pakuje Pierścień do tyłka, żeby go w nocy ktoś nie zaskoczył. Legolas (Hipiska) i Gimli (Skanerka) wydają się nic nie widzieć, uchylają się kiedy wokół lata surowe mięso, pióra i kłaki, podtrzymują ogień w ognisku i grają w warcaby.

Pewnej nocy z krzaków wyczołguje się Smeagol (Sekretarka) ...
-Pssst, Panie Frodo! Psst! Bieedny, bieedny, Sssskarb w tyłku, bieeedny Pan Frodo...
-Czego chcesz?
-Ska... E.... Saurona się pozbyć, Saurona, tak! Zły Sauron, dał Skarb i odebrał! Zły Sauron! Smeagol nienawidzi! Pfuj! Smeagol pluje mu do bukłaka z wodą kiedy może! Smeagol miał dostać własną wieżę!
-Co ty mówisz? Zabrał Skarb?
-Taaaaak! Świiiinia! Dał skarb Gandalf, powiedział- będziesz dzielny, dostaniesz własną wieżę i zniknął w pizduuuu!
-Coś mi to przypomnia- zasępił się Frodo.
-I zaaaabrał Sauron! Molestował aż się Sm-Sm-Smeagol jąkać zaczął! Zły! Podły! Kłamliwa świnia! Ale Pan Frodo dooobry, ja poprowadzę, pokażę drogę. Smeagol dobry, popcornem się podzielę, taaak....



Sześć dni potem wraca Gandalf na białym koniu. Frodo po pachy w gównie, Drużyna Pierścienia w kawałkach, Smeagol zaszyty w krzakach wszystko obserwuje z boku- "Zbiera informacje".

-Gandalfie!- zgłasza zażalenie Frodo- Co to za Drużyna! I ten Sauron??
-Nie, no nie znowu!- Gandalf udaje zmartwionego.
-Co znowu? Co znowu?? Wiedziałeś cały czas?
-No, a co?
-I nie powiedziałeś?
-Nie, a co?
-Ja rozmawiam z debilem!- pomyślał Frodo.
-Ale Frodo! Ty jesteś gość! Ty się nie poddajesz, co? Dawaj, ciśnij na Górę, ja cię tu poasekuruję!

Gandalf przechadza się w tłumie syczących żmij, głaszcze, dokarmia, gigla szuje pod paszkami, uważając, żeby nie pobrudzić obszernych rękawków idealnie białej szaty.  Kiedy Frodo widzi Saurona wymieniającego żąrciki z Gandalfem który mocuje się ze szpuntem baryłki pitnego miodu, robi mu się niedobrze i idzie rzygać w krzaki.

...
-Asekuruje! Durny Gandalf, kłamca! Smeagol wie, Smeagol widział! Kłamca! Fuj!
-To co robimy?
-Smeagol asekuruje! Tak, Idź, idź... Ja tu popatrzę! Idź! A! Daj Skarb, popilnuję!
-Co?
-Nic, nic, Smeagol się przejęzyczył!
-No chyba.

I Frodo idzie. Idzie, brnie po kolana w gównie, gałęzie czepiają mu się włosów, z tyłu Drużyna Pierścienia podgryza pięty a Gandalf opala się na szczycie wieży i poluje na ćmy. Sauron załatwił sobie długą parasolkę i zahacza Frodowi za szyję za każdym razem kiedy Frodo idzie za szybko. Góra na horyzoncie się nie zbliża, Skarb w tyłku gniecie przy siadaniu.

2 komentarze:

  1. Kokainko moja droga, czemu tak rzadko piszesz, prosze pisac czesciej.
    Wierna czytelniczka

    OdpowiedzUsuń